آخرین آرزویم

دوست دارم بار دیگر روی مادر را ببینم
اوبخندد من ز دستش غنچة بوسه بچینم
وقت پیری بار دیگر کودکی شاداب باشم
خانه ام روشن شود از مقدم آن نازنینم
غم فراموشم شود گر مادرم گیرد در آغوش
اوبخندد من بخندم روی زانویویش نشینم
نغمة لالایی اوباز آرامم نماید
در میان دستهایش خواب بابا را ببینم
او بگوید کودک من باز کن چشمان خود را
من بگویم مهربانم گل عذارم مه جبینم
گر خدا را جسم باشد میشود در او مجسّم
آسمان مهر را باشدخدا روی زمینم
کاشکی یکبار دیگر مادرم آید به پیشم
هست تنها دیدن او آرزوی آخرینم
                            22/11/1389 زنجان ولائی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مردی در خانة سالمندان

مردیکه درگذار عاطفه  تنها نشسته  بود

در چشم  های  او غم  دنیا نشسته بود

دستان  پرچروک  ونحیفش  زترس  لرز 

بردسته  عصای  شکیبا  نشسته   بود

هرچند بسته  بود  دهان  را  به شکوه ها

درچشمش اشک باغم گویانشسته بود

او از غم  زمانه  و یا بخت   تیره  رنگ 

 باجامه ای سیاه  در آنجا  نشسته  بود

این خانه تنگ ماهی و آن چشم کم فروغ

درحسرتی به وسعت دریا نشسته بود

دور از نگاه  شهر  در آن   خانه  غریب

نزدیک مرگ  آه  چه  تنها نشسته بود

                                                                                            3/3/1377

قاصدک

قاصدک قصد پرکشیدن  داشت 

 هرکجامیل   سرکشیدن  داشت

قاصدک    پاک و  ناز و  زیبا بود 

 بود     اما    همیشه   تنها   بود

قاصدک    بیقرار      رفتن    بود  

 خسته از لحظه های  ماندن بود

قاصدک  تا  سحر  دعا  می کرد  

 دردل خود     خدا خدا   میکرد

دست خود ر  اهمیشه رومیکرد 

 او     سبکبالی      آرزو   میکرد

قاصدک   منتظر  به  طوفان بود

 جسم نه   روی دست اوجان بود

قصهء   قاصدک    نشد     پایان 

  قاصدک هست رمز و راز جهان

قاصدک تاهمیشه بی تاب است 

 عاشق باد    و  گردش آب است

قاصدک شعر سبز فرجام  است 

  قاصدک عهده دار پیغام   است

قاصدکوی یار      قاصدک است

شاهد روی یار    قاصدک است

من وتو      آشنای     قاصدکیم 

گاه خود   گاه   جای قاصدکیم

                                                                            19/2/83 ولایی زنجان

 

سعدی

 نهاده ام چوبرون از گلیم خود پارا
در اختیار خود آرم تمام دنیارا
بگویم از دل و جان آن نگار زیبارا
اگر تو فارغی از حال دوستان یارا
فراغت از تو میسر نمی​شود ما را
بیان کنم به تو اسرار رنج و محنت خویش
چو رفته از کف من با زمانه فرصت خویش
که داده ام زچه ازدست صبر وطاقت خویش
تو را در آینه دیدن جمال طلعت خویش
بیان کندکه چه بودست ناشکیبا را
اسیر چاه زنخدان ومست از سیبش
کلید آیة امّن یجیب در جیبش
که طیب خاطر ما هست بسته بر طیبش
شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش
مجال نطق نماند زبان گویا را
چه خوش بود که دمی باتومن شوم همدم
به یمن روی تو بیرون شود زدل هرغم
بگویم از دل و جان بر تو ای امام امم
بیا که وقت بهارست تا من و تو به هم
به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را
به مدّعی تو بگو همچنان تو یاوه مگوی
به درد خود نه به درد فراق چاره بجوی
عوض کنم به جهان کی ز ز لف او یک موی
به جای سرو بلند ایستاده بر لب جوی
چرا نظر نکنی یار سروبالا را
همانکه قامت او مظهر صفا باشد
همانکه دیدن حسنش امید ما باشد
همانکه منتظَر وحجّت خدا باشد
که گفت در رخ زیبا نظر خطا باشد
خطا بود که نبینند روی زیبا را
هزار جان چو من بر تو باد قربانی
تمام هستی ما بر قدومت ارزانی
شد از فراق رخ ات بحر عشق طوفانی
کسی ملامت وامق کند به نادانی
حبیب من که ندیدست روی عذرا را
بحق قسم که شدم من خمار و هم مستت
تمام هستی من هست جمله در دستت
وجود و هستی من شد فدایی هستت
به دوستی که اگر زهر باشد از دستت
چنان به ذوق ارادت خورم که حلوا را
همیشه دیدة من بی تو غرق باران است
زغصّه کشتی دل رهسپار طوفان است
بخون نشسته و در انتظار جانان است
هنوز با همه دردم امید درمانست
که آخری بود آخر شبان یلدا را
به گل نشسته اگرچرخ محملت سعدی
اگرچه رفته زکف عمر و حاصلت سعدی
که مدح او کنم و شرح مشکلت سعدی
نگفتمت که به یغما رود دلت سعدی
چو دل به عشق دهی دلبران یغما را
زر اه دوست دمی دیده بر نمی داری
چو اشک چشم ولایی ثمر نمی داری
بگو به دوست به چشمم گذز نمی داری
گرفتم آتش پنهان خبر نمی​داری
نگاه می​نکنی آب چشم پیدا را
سید ناصرولایی 89/1/31 بمناسبت روز  سعدی